poniedziałek, 12 marca 2012

długa broń sieczna jako symbol, atrybut i motyw w religioznawstwie


Poniższa lista bóstw, aniołów i demonów pochodzi z pracy religioznawczej Manfreda Lurkera. Przy każdej postaci której atrybutem jest miecz albo szabla podałem religię lub mitologię z której pochodzi , jak i terytorium występowania jej kultu.

  • Aczala - indyjski buddyzm
  • Akaśagarbha - indyjski buddyzm
  • Arapaczana - indyjski buddyzm
  • Armaz - przedchrześcijańska Gruzja
  • Budha - buddyzm
  • Czakrawartin - Indie i buddyzm
  • Czandarosana - buddyzm
  • Dievs - Rzymianie
  • Ekadżata - buddyzm
  • Fudō Myōō - buddyzm japoński
  • Ikenga - lud Ibo w Nigerii
  • Jahwe - imię Boga Izraela
  • Jikoku-ten - wedyzm i buddyzm
  • Kalki - hinduizm
  • Lü Dong-bin - chińskie wierzenia ludowe
  • Mal - drawidyzm, Indie Przedgangesowe
  • Mańdżugosza - buddyzm, Nepal i Bengal
  • Mańdżuśri - buddyzm
  • Michael - Żydzi, Chrześcijanie, Muzułmanie
  • Monju - buddyzm
  • Mot - Fenicjanie
  • Ning Kong Wa - Kaczainowie z Birmy
  • Nirrta - Indie
  • Pērkons - Łotysze
  • Perseusz - Grecja
  • Rugiewit - wyspa Rugia, Słowianie
  • Sárkány - Węgrzy
  • Saxnot - Sasi
  • Sipe gyalm - Tybet, Bon
  • Surt - Germanie
  • Ukko - Finowie
  • Virtus - Rzymianie
  • Wei-to - chiński buddyzm
  • Wirudhaka - buddyzm
  • Zhong-kui - Chińczycy

W drugiej części tekstu zawarłem ciekawsze definicje pochodzące z omawianej książki. Gdzie autor szerzej opisał symbolike i znaczenie długiej broni siecznej przyporządkowanej danej osobie.

Fudō Myōō (po japońsku „król niewzruszony i jasno widzący”), odpowiada indyjskiemu Aczali. W buddyzmie pełnił początkowo jedynie funkcję wysłannika Buddy. Później traktowany był jako pojaw samego Dainichi-nyorai (Mahawairo-czana), i to w jego gniewnej postaci. Najczęściej przedstawiany w pozycji siedzącej na tle aury ognistej. W dłoni trzyma przeważnie miecz. Jego kult jako boga opiekuńczego stał się w Japonii popularny w IX w. najpierw pośród szlachty garnącej się do sekty Shingon-shu, której założycielem był Kukai (Kobo Daishi), następnie u górskich pustelników (Shugen-ja albo Yamabushi) i wreszcie pośród ludu. Fudo Myoo walczy mieczem poznania przeciw niewiedzy i wynikającej stąd nieopanowanej pożądliwości.

Lü Dong-bin (w innej pisowni Lü Tung-pin, nazywany też Lü-yen), jeden z „ośmiu nieśmiertelnych” Ba-xian. Opowiada się o jego licznych cudach. Uważany za patrona fryzjerów. Jego atrybutem jest miecz zabijający demony.

Mot (po semicku mawt, mot „śmierć”), fenicki bóg suszy, bezpłodności i śmierci; jest panem świata podziemnego, zwanego "trupiarnia ziemi". Mot jest antagonistą Baala, którego zabija. Następnie bogini Anat schodzi do świata podziemnego i mieczem tnie Mota na kawałki, co daje w efekcie zmartwychwstanie Baala. Kiedy Philon z Byblos pisze o bogu imieniem Muth, którego Fenicjanie nazywają "śmierć", prawdopodobnie Mota ma na myśli.

Nin Kong Wa, u Kaczinów z Birmy bóg, który „wielką szablą” rozcina swego brata Kumli-Sina na dwie połowy i „wielkim dłutem” robi z nich mężczyznę i kobietę jako prarodziców pospolitego ludu. Książęta wywodzą się z kazirodczego związku innego brata Nin Kong Wa z własną siostrą.

Perseusz (Perseus), syn Zeusa, który jako złoty deszcz posiadł Danae. Na zlecenie króla Polydektesa z Seriphos Perseusz miał przynieść głowę Meduzy, której spojrzenie zamieniało w kamień. Nimfy dały mu skrzydlate sandały i czapkę niewidkę, od bogów zaś otrzymał sierpowaty miecz, którym ściął głowę Meduzy. W drodze powrotnej uwolnił od morskiego potwora Andromedę.

Saxnot („towarzysz miecza”, ze starogórnoniemieckiego sahs „nóż, miecz”), pierwotnie bóg plemienny Sasów; w jednym ze starych rękopisów dolnoniemieckich wymieniony obok Donara i Wodana (Odina). Zapewne miejscowa forma Tyra.

Sárkány, u Węgrów demon burzy o siedmiu albo dziewięciu głowach; przebywa w świecie podziemnym, uzbrojony w szablę i gwiazdugę. Nadlatuje na rumaku z chmurami burzowymi; towarzyszy mu nieraz czarownik. Sárkány potrafi zamieniać ludzi w kamienie. W baśniach jego imię oznacza smoka.

Surt(r), (po staronordycku „czarny”), w mitologii germańskiej ognisty olbrzym i przeciwnik bogów podczas końca świata. Włada w Muspellsheimie i posiada płomienny miecz, którym u kresu czasów podpali świat. W ostatniej bitwie zabije Freya. Prawdopodobnie łączono go z wulkanicznymi potęgami ognia we wnętrzu ziemi; jedna z wulkanicznych jaskiń w Islandii nazywa się Surtshellir.

Zhong-kui (w innej pisowni Chung K'ui), chiński bóg literatury i egzaminów, broniący też od złych duchów i demonów. Właściwie on sam należy do istot demonicznych (Gui-xian), ponieważ popełnił samobójstwo, kiedy przy egzaminach odmówiono mu zasłużonego pierwszego miejsca. Jego wizerunek wywiesza się na koniec roku, aby odstraszyć demony; jego atrybutem jest miecz, którym odpędza pięć jadowitych stworzeń (wąż, stonoga, skorpion, jaszczurka i ropucha).

Lurker Manfred - Leksykon bóstw i demonów - Dom Wydawniczy Bellona - Warszawa 1999

czwartek, 1 marca 2012

walka mieczem, walka długim mieczem według szkoły niemieckiej


autor: Schmidt Herbert
tytuł: Walka mieczem, walka długim mieczem według szkoły niemieckiej
tytuł oryginału: Schwertkampf
tłumaczenie: Jorgsen
język: polski
wydawca: Wydawnictwo Fabryka Słów
kod: ISBN 978-83-7574-584-9
numer wydania: brak
miejsce wydania: Lublin
rok wydania: 2011
liczba stron: 192
format okładki: 25 x 20 cm
rodzaj okładki: twarda
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: szyte
moja ocena: 5/5

opis:

Podręcznik a właściwie współczesny traktat szermierczy o dawnej sztuce władania długim mieczem został napisany fachowo nie tracąc przy tym przejrzystości, łatwości odbioru wykładu. Stwierdzam że jest to najlepsza książka, traktat szermierczy jaki do tej pory czytałem. Patrząc od strony edytorskiej pracę tę wydano na kredowym papierze, z twardą oprawą, strony zszyto, a cała książka ma poręczny format. Publikację tę wypełniają bardzo liczne czarnobiałe zdjęcia, które w sposób łatwy i czytelny towarzyszą słownym opisom technik walki. Wyłapałem jeden błąd w opisie ilustracji pod tytułem - opis miecza na stronie 13. Zamiast użytego w podpisach terminu - rękojeść - powinno się zastosować pojęcie - uchwytu lub uchwytu rękojeści. Myślę że błąd ten powstał podczas tłumaczenia pracy. Po przeczytaniu tej książki dochodzę do wniosku że my Europejczycy nie musimy się wstydzić brakiem własnej dawnej szkoły fechtunku, ponieważ ona istniała. Myślę że niektóre techniki można by było zastosować w samoobronie laską.
Jeśli ćwiczysz dawną szermierkę długim mieczem, np. w bractwie rycerskim lub podczas spotkań stowarzyszenia badającego dawną szermierkę europejską to koniecznie powinieneś zapoznać się z tą pracą bo to unikat na polskim rynku wydawniczym.

zdjęcia wnętrza książki:







spis treści:

Przedmowa 6
1 Wprowadzenie. Wyjaśnienie pojęcia 10
2 Dzieje długiego miecza. Wyspecjalizowana broń 12
3 Źródła. Świadkowie niespokojnych czasów 16
4 Wprowadzenie. Podstawy techniki walki 20
4.1 Trzymanie broni 20
4.2 Praca nóg 20
4.3 Prawidłowe uderzanie 24
5 Postawy. Początek i zakończenie 34
6 Mistrzowskie uderzenia. Wyższa szkoła walki mieczem 42
6.1 Gniewne Uderzenie 42
6.2 Uderzenie Ciemienia 46
6.3 Uderzenie Spojrzenia 48
6.4 Uderzenie Poprzeczne 50
6.5 Krzywe Uderzenie 52
7 Pięć słów. Wyczucie czasu i technika 54
8 Podstawowe techniki. Elementy walki 56
8.1 Odcinanie 56
8.2 Odsunięcie 60
8.3 Nasadzenie 62
8.4 Podążanie 64
8.5 Przebieganie 66
8.6 Zmiana 68
8.7 Ciągnięcie 70
8.8 Błąd 72
8.9 Obejście górą 77
8.10 Odwrócenie 78
8.11 Pacnięcia 81
9 Zawinięcia. Walka głownia na głowni 82
9.1 Dwa kierunki - do wewnątrz i na zewnątrz 82
9.2 Zawujanie przy trzech cudach 82
9.3 Praktyczne zastosowanie 82
9.4 Mutowanie 84
9.5 Duplikowanie 86
10 Kontry. Zawirowania wokół nazewnictwa 88
10.1 Kontry 88
10.2 Sztuczki przeciw kontrom 90
11 Zapasy na mieczu. Wszystkie chwyty dozwolone 94
11.1 Dźwignia ramieniem w dół 94
11.2 Dźwignia ramieniem do przodu 96
11.3 Dźwignia rękojeścią do tyłu 97
11.4 Rzut do tyłu 98
11.5 Dźwignia ramieniem do przodu 99
11.6 Rzut do przodu 100
11.7 Rzut rękojeścią
11.8 Dźwignia ramieniem do tyłu 102
11.9 Nożyce 104
11.10 Rzut głownią 105
12 Techniki rozbrajania. Odbieranie miecza 108
12.1 Rozbrojenie według Sigmunda Ringecka (1440) 108
12.2 Rozbrojenie według Petera von Danziga (1452) 110
12.3 Rozbrojenie według traktatu Codex Wallerstein (1470) 111
12.4 Rozbrojenie według Paulusa Hektora Maira (1542) 113
13 Szermierka ofensywna. Działanie w fazie Przed 114
13.1 Cztery zawieszenia 114
13.2 Koło 114
13.3 Głowica i jelec 114
13.4 Zagarnianie 122
14 Walka w praktyce. Technika i taktyka 128
14.1 Faza początkowa walki 128
14.2 Wycofanie 128
14.3 Zamiana Gniewnego Uderzenia 128
14.4 Półkrok 129
14.5 Zdradzanie ruchem (sygnalizowanie) 129
14.6 Dystans 129
14.7 Uderzanie poprzez zwarcie 130
14.8 Ważne linie 131
15 W bezpośrednim kontakcie. Możliwości ze zwarcia 132
15.1 Analiza sytuacji 132
15.2 Praktyczny przykład: technika ze zwarcia 136
15.3 Rozmównica 138
16 Mistrzowie uderzenia w praktyce. Sekwencje walki 140
16.1 Gniewne Uderzenie 140
16.2 Uderzenie Ciemienia 144
16.3 Uderzenie Spojrzenia 146
16.4 Krzywe Uderzenie 148
16.5 Uderzenie Poprzeczne 154
17 Wyposażenie do walki mieczem. Sprzęt 160
17.1 Miecz 160
17.2 Wyposażenie ochronne 162
18 Pojedynek w systemie wolnej walki. Jeden na jednego 166
19 Test cięcia. Ćwiczenia na przedmiotach 170
19.1 Siedem powodów dla przeprowadzania testów cięcia 170
19.2 Materiały do przeprowadzania testów cięcia 172
19.3 Zamocowanie materiału 172
19.4 Wskazówki do testów cięcia 174
20 Bezpieczeństwo podczas treningu. Najważniejszy podpunkt 176
20.1 Bezpieczeństwo dzięki właściwemu treningowi 176
20.2 Struktura treningu 177
20.3 Bezpieczeństwo dzięki właściwemu osprzętowi 178
21 Wskazówki odnośnie do trenowania. Wzięte z praktyki 180
Aneks 182