piątek, 30 maja 2014

la canne

La canne : (franc.) 1. trzcinka, laska, laska spacerowa. 2. francuski system walki sportowej i w samoobronie. Główne zasługi przypisuje się postaci Pierre'a Vigny (ryc. 67), który w XIX wieku spróbował skodyfikować zasady użycia laski bambusowej. Francuska droga do sztuki walki laską wiodła prawdopodobnie od broni używanych do fechtunku. Wraz z zakazem publicznego noszenia tej broni pojawiła się w pierwszej połowie XIX wieku epoka długich ostrzy ukrytych w laskach spacerowych, a wreszcie samych lasek. Francuska specyfika opiera się na użyciu laski lekkiej a bardzo szybkiej, kierowanej precyzyjnie ruchami nadgarstka. Długość 95 cm, średnica u podstawy ok. 2 cm, w szczycie 1 cm. Chętnie używa się drewna kasztanowca. Laski obciążone na końcu wkładem stalowym lub ołowianym są już typową ukrytą bronią i nie należą do stylu La canne. W wersji sportowej dopuszczalne są tylko "cięcia" na głowę, tułów, podudzia i uda, zabronione pchnięcia i ataki na ręce, a walczący używają sprzętu ochronnego. W samoobronie dopuszcza się wszystkie techniki, łącznie z precyzyjnymi pchnięciami i zahaczeniami, używa się też mocniejszych lasek. Wymagana jest bardzo dobra sprawność ogólna, albowiem i w obronie, i w ataku stosowane są głębokie uniki, wyskoki, akrobatyczne wychylenia. Duże znaczenie ma szybka i zwodnicza praca nóg. Techniki rąk wydają się być mniej istotnym dodatkiem! Na świecie jest wielu producentów doskonałych lasek spacerowych, jawnie lub dyskretnie przystosowanych też do walki w samoobronie.

Miłkowski Jerzy - Encyklopedia sztuk walki - Algo - Toruń 2008 - s. 176

sobota, 3 maja 2014

shillelagh

shillelagh : (czyt. szilejli) tradycyjna irlandzka laska, zwykle wykonana z drewna dębowego albo czarnego głogu (blackthorn) w taki sposób, że grubsza gałąź stanowi laskę, a fragment kolejnego odgałęzienia - pogrubioną rękojeść. Współcześnie rękojeść jest często frezowana na kształt lekko zagiętej, pogrubionej fajki. Nazwa pochodzi od sławnych lasów dębowych Shillelagh w pobliżu Arklow w hrabstwie Wicklow (niemal całkowicie zniszczonych, wyeksploatowanych przez Anglików okupujących Irlandię). Końcówka dotykająca gruntu była zaopatrywana w stalowy (czasem srebrny) pierścień, dla większej trwałości. Aby zapobiec pękaniu, surową laskę wielokrotnie smarowano masłem i wieszano w kominku, przez co przyjmowała lśniącą, czarną barwę. Shillelagh były używane w walce wręcz, ale nie przez wymachiwanie jak maczugą, lecz przez szybkie ruchy nadgarstka i precyzyjne pchnięcia. W tradycji irlandzkiej zezwolenie na noszenie laski było często symbolem zaakceptowanej dorosłości. Troid de bata było festynowo-sportową walką dwoma laskami, przy czym laska trzymana w lewej ręce mogła służyć tylko za tarczę.

Miłkowski Jerzy - Encyklopedia sztuk walki - Algo - Toruń 2008 - s. 265