wtorek, 27 grudnia 2016

fumio demura's: karate weapons of self-defense: the complete edition


autor: Demura Fumio
tytuł: Fumio Demura's: Karate Weapons of Self-Defense: The Complete Edition
tytuł oryginału: brak
tłumaczenie: brak
język: angielski
wydawca: Black Belt Books, Ohara Publications, Inc.
kod: ISBN-10: 0-89750-211-6, ISBN-13: 978-0-89750-211-5
numer wydania: I
miejsce wydania: USA
rok wydania: 2016
liczba stron: 766
format okładki: 22,5 x 15 cm
rodzaj okładki: miękka
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: szyte
moja ocena sposobu wydania: 5/5
moja ocena treści: 5/5

opis:

Książkę tą sprezentowała mi na Boże Narodzenie moja Mama. Na pierwszy rzut oka miałem obawy z tego powodu, że poszczególne strony książki są łączone na grzbiecie klejem. Co przy takiej objętości i formacie sprawiało by przy dłuższym użytkowanniu rozpadnięcie się jej. Okazało się na plus, że książka jest szyta. W skład tej publikacji wchodzi pięć rozdziałów dotyczących przyporządkowanym nim pięciu broni używanych w karate i kobudo. Jest to kompletne i łączące wydanie, pięciu starszych książek tego samego autora. W Polsce nakładem wydawnictwa Budo-Sport w dobrym tłumaczeniu Andrzeja Sarneckiego ukazały się dawno temu dwie książki tegoż autora wchodzące w skład omawianej angielskojęzycznej reedycji. Mianowicie chodzi tu o prace pt.: „Nunchaku, broń karate w samoobronie” (wyd. 1994 r.), oraz „Tonfa, broń karate w samoobronie” (wyd. 1994 r.). Fumio Demura omawia pochodzenie i historię, budowę, typy, sposób dzierżenia, sposobu doboru, konserwację i techniki władania takimi brońmi jak: nunchaku, sai, bo, tonfa, kama. Poszczególne sekwencje technik walki zobrazowano na czytelnych, czarnobiałych fotografiach. Do kogo skierowana jest ta publikacja? Sądze, że powinno stanowić ważną pozycję na półce każdego karateki, niezależnie jaką szkołę reprezentuje. Dla mnie, niekarateki a bronioznawcy amatora jest cennym zbiorem informacji trudnych do zdobycia, mając tu na myśli polski rynek wydawniczy. Na koniec dodam, że rozdział poświęcony tonfie z tej książki może wesprzeć naukę technik ćwiczonych przez pracowników mundurowych (np. strażników, policjantów).

zdjęcia wnętrza książki:







spis treści:

ABOUT THE AUTOR 8

PART 1: NUNCHAKU

INTRODUCTION TO THE NUNCHAKU 11
HISTORY OF THE NUNCHAKU 13
ANATOMY OF THE NUNCHAKU 14
TYPES OF THE NUNCHAKU 16
CARE OF THE NUNCHAKU 18
STANCES USED WITH THE NUNCHAKU 20
GRASPING POSITIONS 28
NUNCHAKU BLOCKING TECHNIQUES 34
STRIKING 39
CHOKING 43
WARM-UP EXERCISES 46
MOVEMENTS 49
KARATE AND NUNCHAKU SIMILARITIES 57
BASIC WHIPPING TECHNIQUES 73
FOOTWORK WITH WHIPPING TECHNIQUES 99
APPLIED ATTACKING TECHNIQUES 104
APPLIED BLOCK AND COUNTER TECHNIQUES 113

PART 2: SAI

INTRODUCTION TO THE SAI 147
HISTORY OF THE SAI 149
ANATOMY OF THE SAI 150
CARE AND HANDLING OF THE SAI 153
FLIPPING THE SAI 161
STANCES USED WITH THE SAI 168
SAI BLOCKING TECHNIQUES 182
KARATE AND SAI SIMILARITIES 193
BASIC MOVEMENTS WITH FOOTWORK 206
COMBINATIONS 231
SPARRING WITH THE SAI 251

PART 3: BO

INTRODUCTION OF THE BO 301
HISTORY OF THE BO 303
ANATOMY OF THE BO 308
TYPES OF BO 310
CARE OF THE BO 312
GRIPPING AND HOLDING THE BO 313
EXERCISES 316
STANCES USED WITH THE BO 331
POSITIONS 336
KIHON (BASICS I) 341
KOTEI KIHON (BASICS II) 353
IDO KIHON (BASICS III) 381
IDO KIHON COMBINATIONS 406
SPARRING WITH THE BO 427
KATA FOR THE BO 449

PART 4: TONFA

INTRODUCTION TO THE TONFA 477
HISTORY OF THE TONFA 479
ANATOMY OF THE TONFA 480
CARE OF THE TONFA 480
TYPES OF THE TONFA 481
GRIPPING THE TONFA 482
STANCES USED WITH THE TONFA 485
KARATE AND TONFA SIMILARITIES 495
TONFA STRIKING TECHNIQUES 517
SELF-DEFENSE APPLICATIONS 549

PART 5: KAMA

INTRODUCTION TO THE KAMA 613
HISTORY OF THE KAMA 615
ANATOMY OF THE KAMA 616
TYPES OF KAMA 616
CARE OF THE KAMA 617
STANCES USED WITH THE KAMA 617
FOOTWORK 626
APPLICATION OF THE KAMA 633
COURTESY 636
WIELDING THE KAMA 638
KAMA STRIKING TECHNIQUES 646
KAMA BLOCKING TECHNIQUES 650
KAMA BASICS 657
ATTACKING 658
DEFENDING 674
COMBINATIONS 690
SPARRING WITH THE KAMA 701
KATA FOR THE KAMA 727

ORIGINAL WEAPON OF SELF-DEFENSE SERIES CREDITS 764

sobota, 5 listopada 2016

łuk egipski

łuk [egip. pḏt], broń miotająca, stosowana jako broń myśliwska i bojowa od czasów prahistorycznych. Ł. wyrabiano z jednego kawałka sprężystego drewna lub rogów, cięciwę stanowiły przeważnie skręcone jelita zwierzęce; najstarszy znany ł. wykonano z dwu rogów połączonych kołkiem. W okresie Nowego Państwa zaczęto używać tzw. ł. kompozytowego, robionego z drewna i mającego kształt równoramiennego trójkąta o szeroko rozchylonych ramionach. Grzbiet obciągano ścięgnami zwierzęcymi, a na brzuścu naklejano pasy z rogu.

Dembska Albertyna - Kultura starożytnego Egiptu: słownik - WSiP - Warszawa 1995 - s. 111

czwartek, 6 października 2016

szabla staropolska

Szabla. Broń sieczna o zakrzywionej głowni, używana przede wszystkim do walki z konia, rzadziej w piechocie. W przeciwieństwie do europejskiego miecza, szabla jest produktem koczowniczej cywilizacji eurazjatyckiego stepu. Do Europy trafiła wraz ze wschodnimi najeźdźcami - Tatarami i Turkami. W Polsce wchodziła stopniowo w użycie w ciągu 1. poł. w. XVI, w wyniku coraz bardziej intensywnych kontaktów (wojennych i pokojowych) ze światem Orientu oraz tworzenia jednostek wojskowych uzbrojonych i przybranych na sposób wschodni. Szeroką popularność zyskała za czasów Stefana Batorego, w ostatniej ćwierci XVI w., wraz z ukształtowaniem się ubioru narodowego o charakterze węgiersko-orientalnym.

Najstarszy typ szabli stosowanej w Polsce, wywodzący się z Turcji, miał głownię o niezbyt silnej krzywiźnie i lekko zakrzywioną rękojeść, zakończoną metalowym kapturkiem. Pod koniec XVI i na pocz. XVII w. dominował typ szabli węgierskiej, o pięknej głowni, z szerokim obosiecznym piórem i kilkoma bruzdami, o rękojeści zakończonej owalną, ukośnie ściętą głowicą oraz bardzo długim jelcu. Zdobione egzemplarze szabel typu węgierskiego są stosunkowo rzadkie, a ich uroda wynika przede wszystkim ze szlachetnych proporcji. Około poł. w. XVIII ukształtował się rodzimy typ szabli, tzw. husarskiej, stanowiący najwyższe osiągnięcie funkcjonalno-estetyczne w rozwoju tego typu broni. W przeciwieństwie do szabel wschodnich, w których jedyną osłonę dłoni stanowił jelec, szabla husarska miała rękojeść zamkniętą. Pewność chwytu wzmacniał tzw. paluch, czyli przynitowany do jelca pierścień, do którego wsuwano kciuk. Głownie szabel husarskich różniły się od węgierskich przede wszystkim redukcją szerokości pióra. Obok stalowych opraw "czarnych" szabel, bojowych, wykonywano wspaniale zdobione egzemplarze szabel husarskich o oprawach i okuciach pochwy ze srebra, pokrytych wyrafinowanym ornamentem. Z Turcji wywodzi się tzw. karabela, o rękojeści w kształcie profilu głowy ptaka i krutkim jelcu. Karabele bojowe miały okładziny rękojeści wykonane z drewna, nabijane metalowymi ćwiekami. W wersji paradnej drewno zastępowano kością, srebrem lub półszlachetnymi kamieniami. Przydatność bojowa karabeli była ograniczona, ze względu na słabą osłonę dłoni. Jej walory dekoracyjne sprawiły jednak, że stała się najpopularniejszym rodzajem szabli noszonej do stroju polskiego, a z czasem niemal synonimem szabli polskiej. Znacznie rzadziej od wymienionych spotykane są szable typu tatarskiego (zapewne do nich odnoszą się znane ze źródeł terminy "ordynka" i "czeczuga"), o archaicznej, słabo zakrzywionej głowni, graniastosłupowym kapturku, ustawionym pod kątem rozwartym w stosunku do prostej rękojeści pokrytej rybią skórą, oraz bardzo krótkim, prostym jelcu.


Zapotrzebowanie na szable było w Polsce ogromne, a miejscowa produkcja mogła je zaspokoić tylko częściowo. Z Zachodu sprowadzano przede wszystkim głownie (szczególnym uznaniem cieszyły się wyroby kuźnic styryjskich). Broń wschodnia trafiała do Polski w wyniku wymiany handlowej, ale często także jako łup wojenny. Ceniono głownie damasceńskie, charakteryzujące się piękną strukturą stali, pokrytej siecią delikatnego, nieregularnego ornamentu, ale w równym stopniu bogate tureckie lub perskie oprawy. Stopniowo, od 2. poł. w. XVII, zaczęto w Polsce zdobić broń według mody wschodniej. Ośrodkiem owego zdobnictwa był Lwów, gdzie działała liczna kolonia rzemieślników ormiańskich, doskonale obeznanych z techniką i stylem sztuki orientalnej. Ich produkty, w tym także szable, należą do najpiękniejszych przykładów staropolskiego rzemiosła artystycznego. Estetyczne wartości uzbrojenia, szczególnie szabli, były w wysokiej cenie; oręż na równi z obrazami i tkaninami służył do dekoracji staropolskich wnętrz.

Szabla znalazła się w samym centrum szlacheckiej obyczajowości, wywodzącej się ze średniowiecznego etosu rycerskiego, przejmując rolę miecza. Jej noszenie było przywilejem, ale i obowiązkiem szlachcica. Jak pisze J. D. Ochocki, szabla stanowiła konieczny atrybut podczas wszystkich wystąpień oficjalnych, nawet w czasie nabożeństw. Pojawienie się w gościnie bez broni traktowano jako uchybienie dla gospodzarza, który jednak powinien był zachęcić gościa do odłożenia szabli lub szpady. Człowieka przy szabli automatycznie uważano za szlachcica, co w XVIII w. wykorzystywano w walce wyborczej na sejmikach, sprowadzając na nie uzbrojonych ad hoc chłopów lub uczniów ze szkół jezuickich. Przywilej noszenia szabli, nadany artystom lwowskim przez sąd kapturowy w r. 1764, był zewnętrznym wyrazem uwolnienia ich spod jurysdykcji cechowej i zaliczenia do adeptów sztuk wyzwolonych. Szabla stale obecna w życiu szlacheckim stała się narzędziem rozstrzygania konfliktów, czy to w spontanicznych starciach, czy w pojedynkach. Walka na szable należała do koniecznych umiejętności szlachcica, a polska szkoła szermierki doszła do wysokiego stopnia doskonałości. Szabla jest prawdopodobnie najsilniej osadzonym w narodowej mitologii elementem kultury staropolskiej. Nie przypadkowo wspomina o niej tekst polskiego hymnu. Jeszcze w XX w., tracąc znaczenie na polu walki, zachowała swe funkcje symboliczne i honorowe.

Ostrowski Jan K. (opracowanie hasła)

Borowski Andrzej (redaktor naczelny) - Słownik sarmatyzmu: pojęcia, idee, symbole - Wydawnictwo Literackie - 2001 - s. 190-193

niedziela, 25 września 2016

legionista cezara, studium uzbrojenia



autor: Szubelak Bronisław
tytuł: Legionista Cezara, studium uzbrojenia
tytuł oryginału: brak
tłumaczenie: brak
język: polski
wydawca: Napoleon V
kod: ISBN 978-83-61324-43-0
numer wydania: II poprawione
miejsce wydania: Oświęcim
rok wydania: 2012
liczba stron: 113
format okładki: 24 x 17 cm
rodzaj okładki: twarda
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: szyte
moja ocena sposobu wydania: 5/5
moja ocena treści: 5/5

opis:

Publikaja ta jest drugą książką tego autora, którą to z przyjemnością przeczytałem. Praca omawia uzbrojenie legionistów i jeźdźców rzymskich z okresu panowania Juliusza Cezara na tle dokonań sąsiednich ludów. Autor krytycznie podchodzi do publikacji innych autorów, w tym zagranicznych. Dzięki znajomości tematu nie podchodzi bezkrytycznie do wysuniętych przez nich tez. Książka wykożystuje źródła archeologiczne, ikonograficzne i pisane do ukazania rozwoju broni siecznej i kującej, broni drzewcowej, uzbrojenia ochronnego. Mnie zaciekawiło pojawienie się opisów na kartach tej publikacji różnych typów rzymskich oszczepów. Przykładowo - pilum hamatum, czyli oszczepu o grocie w formie bosaka strażackiego, czy też - pilum praepilatum, czyli oszczepu ćwiczebnego ze skórzaną gałką ochronną nałożoną na grot. Autor świetnie ujoł nazewnictwo i etymologie poruszanych terminów bronioznawczych. Zaletami książki są również: słowniczek i dział z ilustracjami (jedną kolorową i wieloma czarnobiałymi wykonanymi jakby piórkiem). Niestety znalazłem błąd w numeracji obiektów na ilustaracji ze strony 99. Przedstawia ona dwa sposoby troczenia broni z użyciem cingulum. Jak wynika z opisów na rycinie, tam gdzie przy rysunku jest numer 1 powinnna widnieć liczba 2, a tam gdzie przy rysunku jest cyfra 2 powinien widnieć numer 1. Pomimo tego drobnego błędu praca ta jest warta uwagi. Warto sięgnąć po tą publikacje ponieważ stanowi ona polski wkład w te obszary bronioznawcze.

zdjęcia wnętrza książki:







spis treści:

WSTĘP 5

ROZDZIAŁ I
ARMA PEDITUM 11
  1.1 CASSIS, GALEA 11
  1.2 LORICA 18
  1.3 SCUTUM 25

ROZDZIAŁ II
TELA PEDITUM 31
  2.1 PILUM 31
  2.2 GLADIUS 38
  2.3 PUGIO 48

ROZDZIAŁ III
GRAVIS ARMATURA EQUITUM 51

ZAKOŃCZENIE 61

SŁOWNICZEK 65

ILUSTRACJE 69

BIBLIOGRAFIA 111

piątek, 2 września 2016

Niesygnowany scyzoryk typu jeździeckiego

Ten scyzoryk wielofunkcyjny z narzędziami przydatnymi do opieki nad końmi wyprodukowano w Pakistanie w 2010 roku. Brzeszczot noża długości 7,7 cm ma szlif wklęsły dwustronny. Dodatkowymi narzędziami są dwa noże do kopyt, kopystka i grzebień degażowy. Długość scyzoryka po rozłożeniu głowni noża wynosi 17,7 cm a po złożeniu 10 cm. Narzędzia blokują cztery zwykłe sprężyny. Okładziny scyzoryka są wykonane z ciemnego drewna lub w takim odcieniu lakierowane. Zakończenia oprawy stanowią cztery metalowe wstawki koloru złotego, mające na celu jak mi się wydaje wzmocnienie okładzin przed uszczerbkiem fizycznym.


sobota, 6 sierpnia 2016

miollnir

Według mitu Mjollnir był dziełem karła Sindriego, który wyposażył go w niezwykłe właściwości. Thor mógł uderzać nim tak mocno, jak tylko pragnął, a młot nie ulegał zniszczeniu i nie chybiał celu, a ponadto zawsze powracał wprost do ręki swego właściciela. Niedoskonałością młota była jedynie zbyt krótka rękojeść, do czego przysłużył się Loki, który przybrał postać muchy i przeszkadzał Sindriemu przy pracy. Do trzymania Mjóllnira niezbędne były żelazne rękawice. Po śmierci Thora w czasie ragnaroku młot mieli odziedziczyć jego synowie Modi i Magni.1

Ta mała figurka z brązu (6,7 cm wysokości) z północnej Islandii przedstawia prawdopodobnie boga Thora trzymającego młot Miollnir - jeden z największych skarbów bogów, gdyż pomaga on Thorowi obronić bogów przed olbrzymami i potworami, którzy chcą ich zniszczyć. Młot ten wykonał jeden z karłów, plemienia znanego z rzemieślniczej zręczności. Thor dzierży go zarówno jako pocisk, jak i jako oręż do walki wręcz. Być może też jako piorun.2

Wielka liczba "młotów Thora" w znaleziskach archeologicznych świadczy o jego popularności - jego wyznawcy nosili je jako talizman.3

Kradzież młota Thora

Pewnego dnia, po przebudzeniu Thor zdał sobie sprawę, że jego młot został skradziony. Pomyślał szybko, że stoi za tym Loki, więc postanowił go przesłuchać. Loki zasugerował, by Thor udał się do krainy olbrzymów, gdyż z pewnością oni będą wiedzieć, co stało się z jego bronią. Thor poprosił zatem Freję o strój z piór, zamienił się w ptaka i poleciał w stronę królestwa olbrzymów. Za jego zwrot zażądał on ręki bogini Frei.

By tego uniknąć, Loki wymyślił następujący podstęp: należało przebrać Thora w ubranie i biżuterię Frei, nałożyć mu woal na twarz i tak wyprawić do ziemi gigantów. Tak też się stało. Thrym wydał bankiet na cześć swojej żony, a wtedy Thor zrzucił przebranie i chwytając młot, wystąpił przeciwko olbrzymom. Chociaż Thrym błagał o litość, bóg go nie słuchał. I gdy sala wypełniła się grzmotami i błyskawicami, Thor zadał śmierć Thrymowi i pozostałym olbrzymom.4

Pochodzenie cytatów:
1 Prochowska-Sularz Anna - Młot Thora - Krzyż Chrystusa - Kwartalnik Religioznawczy Nomos (nr 45-46/2004) [fragment, akapit artykułu]
2 Praca zbiorowa - Wielkie kultury świata, wikingowie - Świat Książki, Diogenes - 1998 - s. 109
3 Matthews, John i Caitlin - Mitologia Wysp Brytyjskich - Dom Wydawniczy Rebis - Poznań 1997 - s. 191
4 Belamonte Carmona Marisa, Burgueno Gallego Margarita - Słownik mitów, bogowie i herosi, mity i legendy - Świat Książki - Warszawa 2008 - s. 166

wtorek, 2 sierpnia 2016

broń drzewcowa w zbiorach zamku królewskiego na wawelu



autor: Czyżewski Krzysztof J.
tytuł: Broń drzewcowa w zbiorach Zamku Królewskiego na Wawel, Pole weapons in The Collections of The Wawel Royal Castle
tytuł oryginału: brak
tłumaczenie: Krasnowski Piotr
język: polski, angielski
wydawca: Zamek Królewski na Wawelu
kod: ISBN 978-83-61866-40-4
numer wydania: I
miejsce wydania: Kraków
rok wydania: 2013
liczba stron: 462
format okładki: 26,5 x 22,5 cm
rodzaj okładki: miękka
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: szyte
moja ocena sposobu wydania: 5/5
moja ocena treści: 5/5

opis:

Publikacja ta jest pewną nowością na polskim rynku wydawniczym. Ponieważ jako pierwszy tak obszerny album skupia się w całości na europejskiej broni drzewcowej. Eksponaty w nim zawarte pochodzą ze Zbrojowni Wawelskiej. Autor we wprowadzeniu opisuje dzieje tej kolekcji. W książce tej nie ma opracowania ogólnej ewolucji broni drzewcowej z terenów Europy jak i wyjaśnienia budowy, nazewnictwa, czy typologii. Ale za to autor we wprowadzeniu odsyła do innych aktualnych prac bronioznawczych omawiających te zagadnienia. Również temu służy rozdział zatytuowany bibliografia. Katalog zawiera bardzo cenne dane tekstowe i ilustracyjne fotografie. Dane podają takie cechy eksponatu jak: miejsce wytworzenia i datacja, użyte materiały, wymiary fizyczne, znak wytwórcy lub kolekcji, numer inwentarza, z kąd trafił do zbiorów (szkoda tylko że nie podano wagi narzędzia wojennego czy też ceremonialnego). Ponadto treściwy opis bronioznawczy zawierający również odesłanie do analogicznych broni z innych często zagranicznych kolekcji oraz przypisy, literature dotyczącą egzemplarza. Każdej pozycji katalogowej towarzyszą zdjęcia przedstawiające: awers i rewers żelaźca z ujętym fragmentem drzewca, detale ornamentacji, fotografie znaków i inskrypcji. Bardzo profesjonalnie opracowano katalog z tekstem angielskim na poziomie światowym, dzięki czemu publikacja wkracza w polemikę naukową międzynarodową. Ciekawym pomysłem jest zestawienie w jednym rozdziale zdjęć znaków i inskrypcji występujących na broniach drzewcowych co ułatwia identyfikację i porównywanie z innymi egzemplarzami tego rodzaju uzbrojenia. Bibliografia zawiera wybór publikacji polskojęzycznych i obcojęzycznych dotyczących tematyki europejskiej broni drzewcowej. Album zamyka indeks nazwisk użytych w książce. Do kogo skierowana jest ta praca? Myślę, że dla miłośników dawnego uzbrojenia, którzy to już definitywnie zadecydowali poświęcić się tej tematyce. Dlatego, że publikacja ta to spory wydatek nie polecam jej początkującym fanom uzbrojenia. Napewno skorzystają z niej zawodowi bronioznawcy ponieważ ta praca naukowa trzyma poziom międzynarodowy.

zdjęcia wnętrza książki:







spis treści:

Wprowadzenie 6
      Introduction 326
Katalog 11
      Catalogue 329
Zestawienie znaków i inskrypcji 445
      List of marks and inscriptions 445
Bibliografia 454
      Bibliography 454
Indeks nazwisk 460
      Index of last names 460

poniedziałek, 1 sierpnia 2016

Niesygnowany scyzoryk typu niezbędnik

W czasach liceum scyzoryk ten dostałem w prezencie od mojej ś.p. Babci. Nie występuje na nim jakakolwiek sygnatura. Głownia noża długości 9,1 cm ma szlif płaski jednostronny. Dodatkowym narzędziem scyzoryka jest mały widelec o długości 4,7 cm. Długość scyzoryka po rozłożeniu wynosi 21,1 cm a po złożeniu 12 cm. Klingę i widelec blokują dwie zwykłe sprężyny. Czarne okładziny scyzoryka wykonane z tworzywa sztucznego przedstawiają płaskorzeźby z pięknym motywem wici roślinnej przypominającym konwalie. 



sala trzecia / third hall

W tym dziale prezentuje moją kolekcje scyzoryków. Pasję zbieracką zapoczątkowała u mnie moja Mama, Podczas wyjazdów handlowych do Rosji kupowała rosyjskie scyzoryki dla mnie i mojego brata. Jak każdy fan serialu MacGyver marzyłem o szwajcarskim scyzoryku, niedostępnym w owych czasach w Polsce. W raz z dorastaniem rozdałem część swojej kolekcji, lecz sentyment do tego narzędzia pozostał. Po latach doszedłem do wniosku że powrócę do tej zbierackiej pasji. Poniżej zamieściłem spis prowadzący do opisów i zdjęć poszczególnych scyzoryków.

This chapter presents my collection of pocketknives. Passion gatherer started for me, my mother, during business trips to Russia to buy Russian penknives for me and my brother. As any fan of the show MacGyver dreamed of a Swiss penknife out of reach at that time in Poland. In the time of growing up handed out part of its collection, but sentiment remained to this tool. After many years, I came to the conclusion that I will return to this gatherer passion. Below I posted a list of leading to the descriptions and photographs of individual pocketknives.
  1. Niesygnowany scyzoryk typu niezbędnik
  2. Niesygnowany scyzoryk typu jeździeckiego
  3. Scyzoryk firmy Mil-Tec typu marynarskiego
  4. Scyzoryk firmy Muela typu navaja
  5. Niesygnowany scyzoryk typu niezbędnik

czwartek, 16 czerwca 2016

symbolika strzały chińskiej

Strzała
shi

W Chinach używano strzał od najdawniejszych czasów. Miały one różne formy, np. strzały nitkowej, będącej rodzajem harpuna, albo "śpiewającej strzały", na czubku której znajdowało się podobne do gwizdka urządzenie (używano jej do sygnalizowania).

Łamanie strzał było wyrazem poparcia. Bardzo znana, nie tylko w Chinach, jest opowieść o starym ojcu, który przywołuje swych synów i daje każdemu z nich strzałę, którą ten ma złamać. Zadanie to okazuje się bardzo proste. Następnie każdy z synów dostaje od ojca pęk strzał z tym samym poleceniem i żadnemu nie udaje się go przełamać. W ten sposób ojciec pokazuje synom, że są silni tylko w jedności.

W jednym ze współczesnych chińskich filmów dziewczyna szukająca męża wypuszcza z łuku strzałę ze słowami: "Strzała w swej istocie jest nieruchoma. To cięciwa wprawia ją w ruch" i w ten sposób obiecuje, że poślubi tego mężczyznę, który znajdzie strzałę. Jest to aluzja erotyczna.

Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 241-242

środa, 8 czerwca 2016

arma ofensiva


autor: Kruczek Jan
tytuł: Arma ofensiva
tytuł oryginału: brak
tłumaczenie: brak
język: polski
wydawca: Muzeum Zamkowe w Pszczynie
kod: ISBN 978-83-60645-60-4
numer wydania: III
miejsce wydania: Pszczyna
rok wydania: 2014
liczba stron: 24
format okładki: 29,5 x 20,5 cm
rodzaj okładki: miękka
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: zszywki
moja ocena sposobu wydania: 4/5
moja ocena treści: 3/5

opis:

Książka omawia chronologicznie w poszczególnych rozdziałach rozwój danego rodzaju uzbrojenia historycznego ofenstywnego, czyli używanego w ataku. Autor napisał swą pracę w przejrzystym popularnonaukowym stylu. Zawarł w niej wiele ciekatych uwag i spostrzeżeń. Zakres treściowy publikacji ma charakter podstawowy, choć miejscami omawia broń rzadko opisywaną w słownikach i leksykonach z polskiej literatury przedmiotu. Czarnobiałe ilustracje występujące w książce są czytelne w odbiorze a ich wykonawcą był sam autor. Podpisy pod rycinami mogły by być napisane większą czcionką, nie kursywą, co by zwiększyło ich czytelność. Autor w ostatnim rozdziale książki definiuje i omawia przykłady broni kombinowanej. Wszystko było by dobrze ale mam wrażenie, że w tym zakresie bezpodstawnie dorzuca on broń wielozadaniową i ukrytą. Termin broń kombinowana jest młodym pojęciem i nie jest stosowany w źródłach pisanych. Moim zdaniem najlepszym opracowaniem i logicznym wyjaśnieniem tej problematyki klasyfikacyjnej jest książka pt. "Broń kombinowana i zbytkowna XVI-XIX wieku" autorstwa Zygmunta K. Jagodzińskiego, gdzie ten bronioznawca przeczy definicji zawartej w recenzowanej publikacji. Do kogo skierowana jest ta praca? Myślę, że do młodego czytelnika, dopiero rozpoczynającego swoją przygodę z bronioznawstwem. Sądze, że może stanowić pomoc przy zwiedzaniu zbrojowni muzealnych.

zdjęcia wnętrza książki:









spis treści:

I. BROŃ BIAŁA
I. 1. BROŃ SIECZNA
I. 2. BROŃ OBUCHOWA
I. 3. BROŃ DRZEWCOWA
II. BROŃ MIOTAJĄCA (STRZELCZA)
III. BROŃ PALNA
IV. BROŃ KOMBINOWANA

piątek, 20 maja 2016

symbolika łuku chińskiego

Łuk
gong

Już w drugim tysiącleciu p.n.e. typowy łuk wojenny był łukiem złożonym. Łuki takie pojawiły się w Europie dopiero w drugim stuleciu naszej ery. Południowochińskie mniejszości natomiast jeszcze długo używały prostych łuków. Łuk i strzała oznaczają narodziny dziecka płci męskiej. W dawnych Chinach trzeciego dnia po narodzinach strzelano z łuku z drewna morwowego strzałą z krwawnika w powietrze, aby przepędzić zło. W tych czasach przepędzano także za pomocą "łuku ratującego Słońce ze strzałami ratującymi Księżyc" pojawiające się nocą ptaki zwiastujące nieszczęście. Podobnie, strzelając do domniemanych potworów, reagowano aż do czasów nowożytnych na zaćmienia Słońca czy Księżyca.

Homerycki motyw łuku Odyseusza, którego nikt poza nim nie był w stanie napiąć, pojawia się w tekście z III wieku p.n.e. Według autora tego tekstu żaden z dworzan nie mógł napiąć łuku należącego do króla. W dalszej części pojawia się jednak wyjaśnienie, że czynili tak z grzeczności. Tekst z czasów późniejszych mówi, że jedynie młody Budda napiął łuk swego przodka, poza nim nikt nie mógł tego dokonać. W nagrodę za to dostał żonę. A w średniowiecznej tragedii (Historia Żelaznego Łuku) jedynie zalotnik młodej dziewczyny jest w stanie napiąć łuk. Z łukiem blisko spokrewniona jest kusza, wcześnie rozpowszechniona wśród mieszkańców południowych prowincji. Wyposażano ją często w kule zamiast strzał.

Obraz mężczyzny strzelającego z łuku w powietrze, otoczonego dziećmi, przedstawia boga Zhangxian i wyraża życzenie posiadania wielu synów. Zhangxian jest bogiem zachodniochińskim. W dawnej sztuce strzelania z łuku największe postępy mógł poczynić ten, kto posiadał "doskonałą cnotę" (de), to znaczy znajdował się w stanie harmonijnej równowagi wszystkich sił, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych.

Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 143-144

wtorek, 26 kwietnia 2016

symbolika topora chińskiego

Topór
fu

Topór jest jednym z dwunastu insygniów władzy cesarskiej. Jest także symbolem Lu Bana, boskiego patrona cieśli. Symbolizuje on poza tym maklera lub pośrednika i pośredniczkę.

Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 259

środa, 20 kwietnia 2016

pistolety i rewolwery, ilustrowana encyklopedia



autor: Myatt M.C. Frederick
tytuł: Pistolety i rewolwery, ilustrowana encyklopedia
tytuł oryginału: Pistols & Revolvers
tłumaczenie: Erenfeicht Leszek
język: polski
wydawca: Espadon
kod: ISBN 978-8-31113-634-2
numer wydania: II
miejsce wydania: brak
rok wydania: 2014
liczba stron: 208
format okładki: 27 x 19,5 cm
rodzaj okładki: twarda
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: szyte
moja ocena sposobu wydania: 5/5
moja ocena treści: 5/5

opis:

Książkę tą wydano po raz pierwszy w 1980 roku. Pomimo upływu czasu omawiana publikacja nie traci na wartości dzięki krytycznemu tłumaczeniu Pana Leszka Erenfeicht. Naniósł on swoje poprawki i wyjaśnienia. Autor napisał swoją prace konkretnie i zarazem jasno ukazując technikalia związane z ręczną krótką bronią palną. Publikacje wypełniają liczne zdjęcia obiektów muzealnych jak i ikonografia związana z tym zagadnieniem. Każdy rozdział rozpoczyna esej po którym zamieszczono nawiązujący do niego album eksponatów z bardzo dokładnymi i treściwymi opisami. Książkę zamyka słowniczek omawiający użyte terminy bronioznawcze. Dla kogo jest ta książka? Myślę, że skierowana jest do nowicjuszy (świetnie ukazane podstawy) i starych wyjadaczy (różne ciekawostki) interesujących się tematyką ręcznej krótkiej broni palnej w zakresie czasowym od jej początków do końca XX wieku.

zdjęcia wnętrza książki:







spis treści:

Wstęp 8
Wczesne pistolety 10
Pistolety kapiszonowe 36
Rewolwery kapiszonowe 52
Rewolwery na naboje scalone 82
Pistolety samopowtarzalne 144
Nietypowa broń krótka 188
Słowniczek 204
Indeks 206
Bibliografia 208
Źródła zdjęć 208

czwartek, 7 kwietnia 2016

symbolika miecza chińskiego

Miecz
dadao

Miecz uśmiercający demony to atrybut Lü Dongbina, jednego z ośmiu nieśmiertelnych. Wiele opowieści nawiązuje do miecza i jego magicznej mocy. Dużą sławą cieszyły się (męski) miecz Ganjiang i jego (żeński) odpowiednik Moye; obydwa zostały podobno odlane z wątroby i nerek zająca, pożerającego metal na Górze Świata Kunlun. W dawnym Wietnamie dwa karpie zamieniły się w żelazo, z którego potem zrobiono dwa miecze. Odpowiednikiem miecza w marzeniach sennych jest wąż, ale kiedy kobieta śni, że dobywa miecza, urodzi ona syna. Gdy kobieta we śnie jest właścicielką miecza, zapowiada to wielkie szczęście. A jeśli we śnie mężczyzny miecz wpadnie do wody, oznacza to śmierć kobiety. Aby sporządzić magiczny miecz przepędzający demony, należy zwykły miecz posmarować krwią kobiety, która nosiła w sobie męskiego potomka, wypowiedzieć zaklęcie, a potem już tylko wykuć czarodziejski miecz.


Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 155