piątek, 20 maja 2016

symbolika łuku chińskiego

Łuk
gong

Już w drugim tysiącleciu p.n.e. typowy łuk wojenny był łukiem złożonym. Łuki takie pojawiły się w Europie dopiero w drugim stuleciu naszej ery. Południowochińskie mniejszości natomiast jeszcze długo używały prostych łuków. Łuk i strzała oznaczają narodziny dziecka płci męskiej. W dawnych Chinach trzeciego dnia po narodzinach strzelano z łuku z drewna morwowego strzałą z krwawnika w powietrze, aby przepędzić zło. W tych czasach przepędzano także za pomocą "łuku ratującego Słońce ze strzałami ratującymi Księżyc" pojawiające się nocą ptaki zwiastujące nieszczęście. Podobnie, strzelając do domniemanych potworów, reagowano aż do czasów nowożytnych na zaćmienia Słońca czy Księżyca.

Homerycki motyw łuku Odyseusza, którego nikt poza nim nie był w stanie napiąć, pojawia się w tekście z III wieku p.n.e. Według autora tego tekstu żaden z dworzan nie mógł napiąć łuku należącego do króla. W dalszej części pojawia się jednak wyjaśnienie, że czynili tak z grzeczności. Tekst z czasów późniejszych mówi, że jedynie młody Budda napiął łuk swego przodka, poza nim nikt nie mógł tego dokonać. W nagrodę za to dostał żonę. A w średniowiecznej tragedii (Historia Żelaznego Łuku) jedynie zalotnik młodej dziewczyny jest w stanie napiąć łuk. Z łukiem blisko spokrewniona jest kusza, wcześnie rozpowszechniona wśród mieszkańców południowych prowincji. Wyposażano ją często w kule zamiast strzał.

Obraz mężczyzny strzelającego z łuku w powietrze, otoczonego dziećmi, przedstawia boga Zhangxian i wyraża życzenie posiadania wielu synów. Zhangxian jest bogiem zachodniochińskim. W dawnej sztuce strzelania z łuku największe postępy mógł poczynić ten, kto posiadał "doskonałą cnotę" (de), to znaczy znajdował się w stanie harmonijnej równowagi wszystkich sił, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych.

Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 143-144