czwartek, 16 czerwca 2016

symbolika strzały chińskiej

Strzała
shi

W Chinach używano strzał od najdawniejszych czasów. Miały one różne formy, np. strzały nitkowej, będącej rodzajem harpuna, albo "śpiewającej strzały", na czubku której znajdowało się podobne do gwizdka urządzenie (używano jej do sygnalizowania).

Łamanie strzał było wyrazem poparcia. Bardzo znana, nie tylko w Chinach, jest opowieść o starym ojcu, który przywołuje swych synów i daje każdemu z nich strzałę, którą ten ma złamać. Zadanie to okazuje się bardzo proste. Następnie każdy z synów dostaje od ojca pęk strzał z tym samym poleceniem i żadnemu nie udaje się go przełamać. W ten sposób ojciec pokazuje synom, że są silni tylko w jedności.

W jednym ze współczesnych chińskich filmów dziewczyna szukająca męża wypuszcza z łuku strzałę ze słowami: "Strzała w swej istocie jest nieruchoma. To cięciwa wprawia ją w ruch" i w ten sposób obiecuje, że poślubi tego mężczyznę, który znajdzie strzałę. Jest to aluzja erotyczna.

Eberhard Wolfram - Symbole chińskie, słownik - Universitas - Kraków 2007 - s. 241-242

środa, 8 czerwca 2016

arma ofensiva


autor: Kruczek Jan
tytuł: Arma ofensiva
tytuł oryginału: brak
tłumaczenie: brak
język: polski
wydawca: Muzeum Zamkowe w Pszczynie
kod: ISBN 978-83-60645-60-4
numer wydania: III
miejsce wydania: Pszczyna
rok wydania: 2014
liczba stron: 24
format okładki: 29,5 x 20,5 cm
rodzaj okładki: miękka
rodzaj papieru: papier kredowy
rodzaj łączenia: zszywki
moja ocena sposobu wydania: 4/5
moja ocena treści: 3/5

opis:

Książka omawia chronologicznie w poszczególnych rozdziałach rozwój danego rodzaju uzbrojenia historycznego ofenstywnego, czyli używanego w ataku. Autor napisał swą pracę w przejrzystym popularnonaukowym stylu. Zawarł w niej wiele ciekatych uwag i spostrzeżeń. Zakres treściowy publikacji ma charakter podstawowy, choć miejscami omawia broń rzadko opisywaną w słownikach i leksykonach z polskiej literatury przedmiotu. Czarnobiałe ilustracje występujące w książce są czytelne w odbiorze a ich wykonawcą był sam autor. Podpisy pod rycinami mogły by być napisane większą czcionką, nie kursywą, co by zwiększyło ich czytelność. Autor w ostatnim rozdziale książki definiuje i omawia przykłady broni kombinowanej. Wszystko było by dobrze ale mam wrażenie, że w tym zakresie bezpodstawnie dorzuca on broń wielozadaniową i ukrytą. Termin broń kombinowana jest młodym pojęciem i nie jest stosowany w źródłach pisanych. Moim zdaniem najlepszym opracowaniem i logicznym wyjaśnieniem tej problematyki klasyfikacyjnej jest książka pt. "Broń kombinowana i zbytkowna XVI-XIX wieku" autorstwa Zygmunta K. Jagodzińskiego, gdzie ten bronioznawca przeczy definicji zawartej w recenzowanej publikacji. Do kogo skierowana jest ta praca? Myślę, że do młodego czytelnika, dopiero rozpoczynającego swoją przygodę z bronioznawstwem. Sądze, że może stanowić pomoc przy zwiedzaniu zbrojowni muzealnych.

zdjęcia wnętrza książki:









spis treści:

I. BROŃ BIAŁA
I. 1. BROŃ SIECZNA
I. 2. BROŃ OBUCHOWA
I. 3. BROŃ DRZEWCOWA
II. BROŃ MIOTAJĄCA (STRZELCZA)
III. BROŃ PALNA
IV. BROŃ KOMBINOWANA